Kapının Ardında Ne Var?

Kapının Ardında Ne Var?

Hayatta bazı anlar vardır, bir kapının önünde durursun. O kapının ardında ne olduğunu bilmezsin, ama bilmek istersin. Merakın, korkularınla yarışır. Kalmak mı, gitmek mi? Güvende hissettiğin ama seni sıkan bu odada mı kalacaksın, yoksa o bilinmeyene doğru adım mı atacaksın? İşte tam bu noktada insan kendisiyle bir tür hesaplaşmaya girer.

Son zamanlarda bu kapının önünde sıkça duruyorum. Hayatımdaki düzeni seviyorum, bana huzur veren yanları var. Ama bir yandan da bu düzen, beni bir fanusun içinde tutuyormuş gibi hissettiriyor. Daha fazlasını istiyorum, ama bu "daha fazla" nedir, onu bile tam olarak bilmiyorum. Ve tam burada, karar vermek zorlaşıyor. Çünkü bir adım atmak mevcut olan her şeyi geride bırakma riskini içeriyor. Ama olduğum yerde kalmak da beni sıkıştırıyor.

Bu çelişki düşündüğümden daha insani. Psikoloji, insanın değişimle ilgili bu duygularını çok iyi açıklar. Kalmak güvenlidir ama sıkıcı olabilir, gitmek heyecan vericidir ama tekinsiz hissettirir. Carl Rogers, bir insanın değişimden korkmasının, o değişimle yüzleşmeye hazır olmadığını değil, kayı+pların ağırlığını hissetmesiyle ilgili olduğunu söyler. Ve bazen, bir kapının eşiğinde durmak, hareket etmekten daha zor olabilir.

Ama şunu fark ettim: Hayat yalnızca ileriye doğru bir hareket değildir. Aynı zamanda bulunduğun yeri anlamaktır. Şu an, kalmanın bana ne kattığını ve gitmenin ne ifade ettiğini sorguluyorum. Bazen bir karar vermek hemen harekete geçmek anlamına gelmez. O eşiğin önünde durup o ana tanıklık etmek de bir seçimdir.

Kendi kendime şunu soruyorum, Bu kapıyı açmazsam, burada ne kadar kalabilirim? Bu sorunun cevabı bazen çok net değil. Ama biliyorum ki insanın bulunduğu noktayı sevmesiyle oradan gitmek istemesi çelişkili gibi görünse de aslında birbirini besleyen duygular. Sevdiğimiz bir şeyden ayrılmak zordur, ama bazen o sevdiğimiz şeyin içinde kayboluruz. Ve o kaybolmuşluk duygusu bizi hareket etmeye iter.

Bugün hala bu kapının önündeyim. Henüz ardında ne var bilmiyorum. Ama artık şunu biliyorum ki, bu eşiği geçmek bir cesaret meselesi olduğu kadar da bir hazırlık sürecidir. Kendime izin veriyorum. Harekete geçmek için değil, bu anın anlamını hissetmek için. Çünkü her kapı sadece bir yere açılmaz, aynı zamanda kendimize doğru bir adım atmamız için bir fırsattır.