Başlamak ve Cüret Etmek

Başlamak ve Cüret Etmek

Evet arkadaşlar, bugün başlamak üzerine konuşuyoruz. Ben yazıyorum, siz okuyorsunuz. Belki dinlemeyi tercih ederdiniz, okumak çok zor biliyorum. Bir de yazmayı düşünün arkadaşlar. Bir de yazmayı düşünün…

Bu benim okunsun diye paylaştığım ilk yazım. Paylaşmak için çok uğraştım, insanları da çok uğraştırdım. Kimsenin söylediğine inanmadım. Hiçbir zaman düşüncelerimi ve yazdıklarımı paylaşacak kadar değerli bulmadım. Söyleneceklerden hep korktum. Korktuğum şeyleri de hep söyledim. Bu yüzden başlamak hakkında konuşmak istedim. Öyle herhangi bir şeye başlamaktan bahsetmeyeceğim ama gerçekten istediğimiz şeylere atmaktan çekindiğimiz adımları konuşmak istiyorum.

Yazmak ve okunmak benim bastırdığım, gördüğümde ne yapacağımı bilemediğim bir arzum. Kafamı çok karıştıran, hayatımda nereye koyacağımı bilemediğim bir şey. Ne yapmalıyım bu arzuyla mesela, işim mi olmalı? İşe mi dönüştürmeliyim, hayatımı mı kazanmalıyım üzerinden? Paylaşmak için bağırmalı, her yolu denemeli miyim bunun uğrunda? Dolayısıyla bugün başladığım şey benim için çok daha anlamlı. İlk kez kendimden bir şey beklemeden, yalan, kimin ne düşünüdüğünü umursamadan, yalan, birinin benimle dalga geçeceğini bilerek, böyle olmamasını umuyorum, cesaret ediyorum, korkuyorum. Yani bugün korkarak bir şey yapıyorum.

Farkındaysanız daha yapmadım hiçbir şey. Bir şey söylemedim. Sadece niyet ettim ve yüzümü döndüm. Nasıl arkadaşlar, bu cümle bir peygamber alıntısına çok hızlı dönüşebilir oldu değil mi? Ama boş verin, ben hiçbir peygambere özenmiyorum. Ben Carrie Bradshaw'a, Virginia Woolf'a, yazan kim varsa, kim düşüncelerini açıkça paylaşmaya cüret ediyorsa ona özeniyorum. Biraz peygambere de özeniyor gibiyim.

Neden bu kadar korktuğumu da söyleyeyim, çünkün her şeyi küçümsüyorum, burnum çok havada. Çok hızlı kusur buluyor, yargılıyor, memnuniyetsiz oluyorum. Kafamda sürekli bu seslerle yaşarken bazen söylediklerimi kendimden bile saklıyorum, ikinci kez okumuyorum yazdıklarımı. Okuduğumda beğenmezsem diye korkuyorum. Gerçekten istediğim ve arzuladığım bir şeyi kötü yapmak korkusundan istediğim bir şeye adım atamıyorum. Bu yüzden istemediğim bir işte çalışıyorum. Her gün bir parçası olmak istemediğim bir düzenin sürdürücüsü oluyorum. Kısacası, beni eksilten, olduğum kişiye uzaklaşmamı gerektiren bir işi yapmak; kendimi ortaya koyduğum, büyüttüğüm bir işi yapmaktan daha kolay geliyor.

Söylediklerimle başlamanın ne kadar zor olduğuna inandırdım mı sizi? Yalan, o kadar da değil. 1 yıldır düşünüyorum, 3 haftadır da arkadaşlarım ısrar ediyor ve bakın, 1 saat almadı bunu yazmam. Yani şu bir sayfa bile etmeyen şey için bu kadar beklemek ve başlayamamak… bilmiyorum. Ne olacağını düşünüdüm ki? Ne olabilir? En fazla ne olabilir arkadaşlar? Bunu okudunuz, ne düşünüdünüz?

Kendim için nasıl da büyük bir şey yaptığıma inandırdıysam sizi, mutlaka bir tebrik, pohpohlama bekliyorum. Ben gazla çalışıyorum, siz neyle çalışıyorsunuz? Neyle çalışıyorsanız bu yazdıklarım o olsun. Küçük Leyda yazarken çok mutluydu, siz çocukluğunuzda en çok ne yaparken mutlu oluyordunuz?